چند تا  از  نوشته های دکتر شريعتی رو براتون می ذارم اميدوارم که خوشتون بياد.

 

 دلي كه عشق ندارد وبه عشق نياز دارد،

 آدمي را همواره در پي گمشده اش،

 ملتهبانه به هر سو مي كشاند.

 خدا،آزادي،هنر ودوست،

 در بيابان طلب بر سر راهش منتظرند

 تا وي كوزه خالي خويش را از

 آب كدامين چشمه پر خواهد كرد؟

 

اي مرغك اسير

كه در باغي دور دست مي خواني،

در كنج قفست آرام گير،

سرت را در زير بالت پنهان كن،

منقارت را در لاي پرهاي نرم ورنگينت فرو بر،

زمستان است،اي پرستوي اسفندي،

بهار مرده است.                                                                          

 

 

حرفهاي هست براي نگفتن،

وارزش عميق هر كسي به اندازه حرفهايي است كه براي نگفتن دارد.

چه سخت و غم انگيز است سرنوشت كسي كه طبيعت نمي تواند سرش را كلاه بگذارد,چه تلخ است ميوه درخت بينائي ....                                                              

 

  

باتو, من در خلوت اين صحرا,در غربت اين سرزمين,در سكوت اين آسمان, درتنهايي اين بي كسي,غرقه فرياد و خروش وجمعيتم,درختان برادران من اند وپرندگان خواهران منند وگلها كودكان من اند واندام هر صخره مردي از خويشان من است و نسيم ها قاصدان بشارت گوي من اند و بوي باران,بوي پونه,بوي خاك,شاخهاي شسته,باران خورده,پاك“ :همه خوشترين يادهاي من,شيرين ترين يادگارهاي من.

 

 بي تو, من در خلوت اين صحرا,در غربت اين سرزمين,در سكوت اين آسمان,در تنهايي اين بي كسي,نگهبان سكوتم,حاجب درگه نوميدي,راهب معبد خاموشي,سالك راه فراموشي ها, باغ  پژمرده پامال زمستانم,درختان,هر كدام قامت دشنامي,پرندگان هر كدان سايه نفريني,گلها هر كدام خاطره رنجي,شبح هر صخره, ابليسي,ديوي,غولي, گنگ وپر كينه فرو خفته, كمين كرده مرا بر سر راه, باران زمزمه گريه  در دل من,بوي پونه,پيك پيغامي نه براي دل من,بوي خاك,تكرار دعوت  براي خفتن من,شاخه ها غبار گرفته,باد خزاني خورده,پوك,همه تلخترين يادهاي من,تلخترين ياد گارهای من...                                                                                          

   

با تو, من همه رنگهاي اين سرزمين را آشنا مي بينم

    با تو, همه رنگهاي اين سرزمين مرا نوازش مي كنند

    با تو ,آهوان اين صحرا دوستان همبازي من اند

    با تو ,كوهها حاميان وفادار  خاندان من اند

   با تو ,دريا با من مهرباني مي كند

   با تو ,سپيده هر صبح بر گونه ام بوسه مي زند

   با تو نسيم هر لحظه گيسوانم را شانه مي كند

   با تو من با بهار مي رويم

   با تو من در عطر ياسها پخش مي شوم

   با تو من در شيره  هر نبات مي جوشم

   با تو من در هر شكوفه مي شكفم

   با تو من در طلوع لبخند مي زنم, در هر تندر فرياد شوق مي كشم,در حلقوم مرغان عاشق مي خوانم,

   در غلغل  چشمه ها مي خندم,در ناي جويباران زمزمه مي كنم, با تو من در روح طبيعت پنهانم,

   در رگ جاريم,در نبض با تو,من بودن را,زندگي را ,عشق را,زيبائي را,مهرباني را, پاک خداوندي را

   مي نوشم.

(  

 

  بي تو, رنگهاي اين سرزمين مرا مي آزارند

  بي تو,آهوان اين صحرا گرگان هار من اند

  بي تو,كوهها ديوان سياه و زشت و خفته اند

  بي تو,دريا گرگي است كه آهوي معصوم مرا مي بلعد

  بي تو, پرندگان اين سرزمين,سايه هاي وحشتند وابابيل بلايند

  بي تو سپيده هر صبح لبخند نفرت بار دهان جنازه اي است

  بي تو,نيم هر لحظه رنجهاي خفته را در سرم بيدار مي كند

  بي تو, من با بهار مي ميرم

  بي تو ,من در عطر ياسها مي گريم

  بي تو, من در شيره هر نبات رنج “ هنوز بودن “ را و جراحت روزهائي را كه همچنان زنده خواهم

  ماند  لمس می  کنم.   بي تو ,من با با هر برگ پاييزي مي افتم  بي تو ,من در چنگ طبيعت تنها مي خشكم

   بي تو ,من زندگي را,شوق را, بودن را, عشق را, زيبائي را, مهرباني پاك خداوندي را از ياد مي برم, بي تو

  من مرگ را, پژمردگي را,نيستي را,كينه را,زشتي را,نفرين را, خشمگين خداوندي را مي بينم.

  

حرفهایی هست برای « گفتن » که اگر گوشی نبود نمی گوییم.

و حرفهای هست برای « نگفتن »

حرفهایی که هرگز سر به ابتذال گفتن  فرود نمیآرند.

حرفهای شگفت ،زیبا و اهورایی همین هایند.گ

و سرمایه اهورایی هر کسی به اندازه حرفهایی است که برای نگفتن دارد،

حرفهایی بیتاب و طاقت فرسا،

که همچون زبانه هایی بیقرار آتشند،

و کلماتش هر یک انفجاری را به بند کشیده اند،

کلماتی که پاره های بودن آدمیند...

 

 

خداوندا

به من ارامشی عطا كن

تا بپذيرم انچه را كه نمی توانم تغيير دهم

به من شجاعتی عطا كن تا تغيير دهم انچه را كه می توانم تغيير دهم

و به من بينشی عطا كن تا تفاوت بين اين دو را بدانم

و مرا فهم ده تا متوقع نباشم دنيا و مردم ان مطابق ميل من رفتار كنند 

 

  

                                                                  

 

جويبار را پرسيدند آروزيت چيست ؟ گفت به هم پيوستن و رود شدن قطره را پرسيدند آرزويت چيست ؟ گفت به هم پيوستن و جويبار شدن رود را پرسيدند آرزويت چيست؟ گفت به دريا پيوستن و دريا شدن دريا را پرسيدند آرزويت چيست ؟  گفت هيچ،ولي اي كاش قطره شبنمي بودم  در كنار گلي بي خبر از همه ای کاش و ای

کاش .......    

                                                     

 

                                            

 

  
نویسنده : حسن ; ساعت ٩:٥٠ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢٤ امرداد ۱۳۸٤
تگ ها :