قبل از این که این شعر رو بخونین یه لحظه چشماتون رو ببندین و خودتون رو تو سن شصت سالگی تصور کنین.با صورتی پر از چین و چروک و قامتی خمیده از سنگینی بار روزگار.سخته؟ می دونم ،آخه ادم هیچ وقت دوست نداره خودش رو تو یه موقعیت  ضعیف تصور کنه حتی اگه ا ین موقعیت  واقعیتی غیر قابل انکار و به روشنی پیری باشه. تصور کنین که حتی از انجام کارهای عادی خودتون هم ناتوانید. یه قدم  زدن ساده  زیر نور مهتاب ،خاطره  خوشی است که بیشتر  باید در دنیای خاطرات به دنبالش باشین تا درعالم واقعیت.راستی اگه تو سن شصت سالگی به شما فرصت برگشت به دوران جوانی رو بدن چیکار می کنید؟ چطوری از این دوران استفاده می کنید؟ از چه راه های رفته ای بر می گردید و قدم به چه راه های نرفته ای خواهید گذاشت؟ چه کارهای ناتمامی را با اتمام خواهید رساند؟  خوش به حال اونایی که باز هم همون راه خودشون رو دنبال می  کنن یه راه بدون پشیمونی.خوب معطل چی هستسد؟ حتما  که نباید به آخر خط برسید. فکر کنيد همین الان از شصت سالگی برگشتین به امروز. از کجا شروع می کنید؟ دیگه فرصت رو از دست ندید چون می دونید که  دور  فلک درنگ ندارد شتاب کن.....

 

ها ای پسر عزیز و جانم                                  ای راحتی تن و روانم

 ای گلبن گلشن جوانی                                    وی تازه بهار زندگانی

ای حاصل دوره شبابم                                     روزی که غمش کند کبابم

 بنمای دمی گوش خود باز                                گویم سخنان زندگی ساز

شک نیست که از این سخن برنجی                      در  کفه عقل اگر بسنجی

 هشدار زمانه را وفا نیست                               ایام شباب پا به جا نیست

هشدار که دوره جوانی                                   نابوده و نیست جاودانی

 در چهره من که پر شیار است                          بنوشته هزار یادگار است

 هشدار که اگر می توانی                                 خطی ز خطوط صفحه خوانی

این مو نه سپید آسیاب است                               یک صفحه روشن از کتاب است

باور نکنی که روی بابا                                   از روز ازل نبوده زیبا

باور نکنی که در جوانی                                  بوده پدر تو استخوانی

این چهره که زردو استخوانی است                      ته مانده دوران جوانی است

این دیده که هست سخت کم نور                          یک روز بوده به غمزه مشهور

 روزی  که تو امدی به دنیا                               دانستی که رفتنی است بابا

گفتم  چو رسیده نو به بازار                               پس کهنه یقین بود دل آزار

اینک بنما گفته ام گوش                                     یک ذره ز آن مکن فراموش

من آخر خط زندگانی                                        تو اول دوره جوان ی

من پای کشیده بر لب گور                                  تو پای نهاده تازه در شور

من سیلی چرخ خورده در گوش                           تو روی خوشِ گشوده آغوش

من زورق بادبان دریده                                      تو موج غم و بلند ندیده

 من پشت نموده ام به دنیا                                   تو تازه گشوده چشم بینا

 این پیچ و خمی که کرده ام طی                           یک روز مرا بیایی از پی

انروز دهی جوانی از دست                                 اینجاست که آسیا به نوبست

روزی که  نهی مرا به تابوت                               چون چشم تو گشت مات و مبهوت 

بنما نظری  به روی دیوار                                   تصویر پدر شود پدیدار

گوید به زبان بی زبانی                                       رفتیم از این دیار فانی

 ما همسفر گذشتگانیم                                         همگام ز پیش خفتگانیم

پا تا سر خود اگر فروشیم                                     در وادی مردگان خموشیم

تا لحظه مرگ تا بمیری                                      هرگز که رفیق بد نگیری

  

 

 

 

 

  
نویسنده : حسن ; ساعت ۱٠:٥٤ ‎ق.ظ روز شنبه ۱٥ امرداد ۱۳۸٤
تگ ها :